Interpretacja Biblii / Marka 2:23-28

A gdy Jezus szedł w szabat przez zboża, jego uczniowie zaczęli po drodze zrywać kłosy. Wtedy faryzeusze mówili do niego: Spójrz, czemu oni robią w szabat to, czego nie wolno robić? A on im odpowiedział: Nigdy nie czytaliście, co zrobił Dawid, gdy znalazł się w potrzebie i był głodny, on i ci, którzy z nim byli? Jak wszedł do domu Bożego za Abiatara, najwyższego kapłana, i jadł chleby pokładne, których nie wolno było jeść nikomu oprócz kapłanów, i dał również tym, którzy z nim byli? Powiedział im także: Szabat został ustanowiony dla człowieka, a nie człowiek dla szabatu. Dlatego Syn Człowieczy jest też Panem szabatu.

Fragment Ewangelii według św. Marka (2:23–28) opisuje spotkanie Jezusa z faryzeuszami, podczas którego zakwestionowali oni postępowanie uczniów Jezusa, zrywających kłosy zboża w szabat. Jezus i Jego uczniowie byli głodni i potrzebowali pożywienia. Faryzeusze uważali, że jakakolwiek praca wykonywana w szabat stanowi naruszenie prawa Bożego.

Znaczenie szabatu w Prawie Mojżeszowym

Szabat – zwany również "Szabbat" – to siódmy dzień tygodnia w tradycji żydowskiej, uznawany za dzień odpoczynku i oddawania czci Bogu. Zgodnie z czwartym przykazaniem (Wyjścia 20:8–11) należy święcić dzień szabatu oraz powstrzymywać się od pracy i zajęć o charakterze świeckim. Prawo żydowskie zabrania wszelkich form pracy – zarówno fizycznej, jak i umysłowej – w dniu szabatu.

Odpowiedź Jezusa skierowana do faryzeuszów

Jezus gani faryzeuszów za ich nadmierną surowość w podejściu do prawa i przypomina im, że Dawid wraz ze swoimi ludźmi również spożył chleby pokładne, przeznaczone wyłącznie dla kapłanów (I Samuela 21:1–6). Co więcej, Jezus wskazuje, że szabat został ustanowiony dla człowieka, a nie człowiek dla szabatu; innymi słowy, szabat ma być dniem odpoczynku i radości.

Pan szabatu

Jako Syn Człowieczy i zapowiadany Mesjasz, Jezus posiada władzę nad całym stworzeniem. Jest On Panem szabatu, co oznacza, że ma prawo do właściwej interpretacji i stosowania prawa dotyczącego tego dnia. W czasach Jezusa faryzeusze ustanowili szereg dodatkowych przepisów ściśle regulujących przestrzeganie szabatu, przez co zachowywanie prawa stało się raczej ciężarem niż błogosławieństwem.

Jezus przypomniał faryzeuszom i swoim uczniom, że prawo dotyczące szabatu nie miało być ciężarem ani udręką, lecz błogosławieństwem. Celem szabatu jest odpoczynek, oddawanie czci Bogu oraz odnawianie naszych relacji z Nim i z innymi ludźmi.

Wolność w Chrystusie

Jezus nie umniejszał znaczenia szabatu ani prawa go dotyczącego. Uwolnił ludzi od legalistycznego i uciążliwego sposobu przestrzegania szabatu, przypominając, że jego celem jest odpoczynek, oddawanie czci Bogu oraz odnawianie naszych relacji z Nim i z innymi. Wolność w Chrystusie oznacza, że Prawo nie jest środkiem do zbawienia ani sposobem na zjednanie sobie Boga, lecz raczej drogą do okazywania Mu miłości i posłuszeństwa.

Książka: Nowy Testament / Marka

Tematy: chleb, sabat

Uwaga! Jest to jedna z możliwych interpretacji, oparta na komentarzach uznanych teologów, które mogą się między sobą różnić. Jeśli interpretacja pochodzi z innego języka, jej sens mógł ulec zmianie w trakcie tłumaczenia. Mt 7, 7–8

Przejdź do strony dla chrześcijan

Przejdź do strony sponsorów projektu